In Sri Lanka

Te veel om op te noemen.....

Tjonge, dit valt niet mee. Het is diep graven om de laatste gebeurtenissen van de afgelopen dagen weer boven te krijgen. Om te beginnen eerst maar eens over wat we dachten dat onze laatste middag op project was. Het was de bedoeling dat we vrijdagmiddag zouden vertrekken maar dat is zaterdagmorgen geworden. Ja, in Sri Lanka is veel mogelijk. Je gaat niet moeilijk doen, je accepteert zoiets.

Donderdagmiddag was het heerlijk warm weer, strak blauwe lucht en stralende zon. Wat is er nog uitnodigender om tot het besluit te komen om een heerlijke duik in de warme oceaan te nemen? Met z’n drieën ( Anne, Annie, Hilda) zijn we na de lunch van 15.00 uur naar de oceaan getogen. Wat een ervaring om daar te zwemmen met kleren aan en heerlijk op en neer geworpen te worden door de hoge golven.

Vrijdag hebben we onze werkzaamheden bij de gehandicapten al wel gestaakt en hadden we de ochtend voor onszelf om de koffer in te pakken en de kamer schoon te maken.  Nou ja…zoveel was er niet meer mee te nemen en de kamer schoon maken is ook zo gebeurt; tenminste voor ons…….

Omdat onze buurman nogal jaloers was dat wij direct de eerste dag dat we er waren een kast wisten te veroveren en zij al die tijd al zonder hebben gedaan, verhuisde de kast toen hij leeg was spoedig naar kamer 2. Wat roest erbij… dat moet hij maar op de koop toenemen evenals de Hagedis die we hem er gratis bijgaven! Heeft hij toch wat aanspraak de komende tijd……

En dan is het toch echt, voor de laatste middag genieten van en met de kinderen. Al verschillende keren was ons gezegd: Ja, vanavond big party hè. Och nee, niks geen party. Maar om half 8 moesten we komen. En ja hoor..daar zaten alle kinderen al in een grote kring. Wat hangt ons nu weer boven het hoofd? Spelregels worden uitgelegd en een spel kan beginnen. Rajho, de warden van het Boyshome begint als eerste. Als je een beetje weet hoe hij in elkaar zit dan zit je direct al niet meer rustig op je stoel. Nu… werkelijk hij zat ook echt niet rustig! Er staat een stoel in het midden van de kring en daar gaat hij al springend, ondertussen broekspijpen opstropend en krabbend aan zijn benen naar toe. Gaat zitten en begint dan heftig aan zijn hoofd te krabben. Al krabbend komt hij daarna op Hilda aan vliegen en daar gaat zij, al krabbend aan het hoofd naar de stoel. Gezeten op de stoel veranderd het ongemak weer en kreupelend vliegt zij op één van de meiden aan, die dan weer aan de beurt is. Hilariteit ten top, want de gekste capriolen worden uitgevoerd.

Vanavond is het ook de afscheidsavond van Anne, die nog een week in Colombo hoopt te verblijven, maar voor wie de laatste avond op het project ook is aangebroken. Anne moet na een half jaar daar gewerkt te hebben afscheid nemen. Als we ons een beetje proberen in te denken hoe dat voelt dan is zo’n afscheidsavond echt niet prettig; het geeft zo’n dubbel gevoel. Je gaat een periode afronden waarin je zoveel hebt kunnen geven aan de gehandicapten en kinderen.

Zo komen dan de nodige toespraken langs. En dan is de tijd aangebroken, dat we ons afscheidscadeautje kunnen aanbieden. En wat voor een kado. We hadden het Boys home wel iets goeds aan te bieden, maar helaas het Girls home niet. Door het hele gedoe met onze koffers is de klok met foto’s van het Girls Home helaas in zeer gesneuvelde staat aangekomen. Deze toch maar aangeboden, met de belofte erbij dat zij zsm een vernieuwde versie hopen te krijgen. Dat het nu net de klok van het Girls Home moet zijn en de boys er weer goed van afkomen! Het was een zeer gezellige avond, met z’n allen en we hadden het niet graag willen missen.

Zaterdags slapen de kinderen tot 6 uur en wij vertrokken om half 6. Sommigen zeiden al wel dat zij ’s ochtends nog afscheid kwamen nemen, maar wie schetst onze verbazing als we daar in de vroege ochtend alle jongens en meisjes bij het busje zien staan. Eerst doet Sounthi een gebed en daarna begint het handen schudden en afscheid nemen. Het afscheid nemen viel al iets makkelijker. Het is niet meer zo’n emotioneel gebeuren als vorige jaren. Maar toch, valt het voor ons niet mee om ze weer los te moeten laten. Je  moet ervaren wat het is als je weer vertrekt en alles weer achter moet laten. En dan rijden we toch echt van project af, op weg naar Nuwara Eliya voor een paar ontspannende dagen in toeristische sfeer. Na zo’n 6 uur te hebben gereden over de kronkelige bergwegen en de prachtige natuur en schitterende theeplantages van Sri Lanka, komen we aan bij ons luxe hotel. Alle voorzorgsmaatregelen die we hadden meegenomen voor een eventueel primitiever verblijf zijn hier niet van toepassing! Of Annie had de dweilstok nog moeten meenemen. Na een heerlijke, verwennende warme douche (die we al lange tijd ontbeert hebben) kwam ze tot de onthutsende ontdekking dat de hele douchevloer wel op een zwembad leek! Nou ja, dan kunnen de handen ook nog eens weer uit de mouwen gestoken worden.

Na ons na onze aankomst even te hebben verfrist, hebben we in een leuk restaurant in een mooie omgeving ons eten genuttigd. Franse friet met cola! Na deze opkikker togen we vol goede moed naar de botanische tuinen, om deze te bezichtigen. De tuinen zijn beroemd, maar of wij ze ook zo daadwerkelijk beroemd hebben? Het was in ieder geval wel mooi om alles een keer gezien te hebben en we moeten zeggen, dat we daar zeker gelachen hebben!

Zondagmorgen zijn we ergens heen geweest, waar een kerkje was gebouwd op grond dat stichting CCC gesponsord heeft. Stel je nu niet gelijk de nieuwbouw van een kerk in Nederland voor! Achter een paar oude bouwvallen, zagen we opeens een kruis staan. Daar moest dus de kerk zijn. Tja, eigenlijk is het een dak op palen, de zijkanten zijn open of van gaas. Vooraan staat een tafel en langs de zijkanten wat planken, waar sommige mensen op zaten. In het midden zitten alle kinderen op de vloer. Bij dit kerkje stonden ons de leden met bloemen op te wachten, daarna kregen we een glas warme melk aangeboden. Ds Sounthi heeft de preek gehouden. Na kerktijd hebben we ons eerst een poosje vermaakt met de kinderen. Wat merk je het enthousiasme van deze kinderen als zij eens een beetje aandacht krijgen. Na dit gebeuren gaan we op weg naar het huis van de dominee. Ergens midden in de rimboe. Op zijn motor met zijn witte jurk rijdt hij voor ons uit over de kronkelige bergwegjes. Bij zijn huis aangekomen, komt hij tot de conclusie dat hij zijn sleutel kwijt is, hup tas overhoop, hier eens voelen, daar kijken. Nee, geen sleutel. Haastig sprong hij weer op zijn motor om weer helemaal terug te rijden naar de kerk. Ondertussen hebben wij daar kunnen genieten van de prachtige, ongerepte natuur. Ds Enoch ( alias: Kapitein één oog, omdat hij ook nog daadwerkelijk één oog had) is nadat we daar ‘koffie’ hebben gekregen met ons terug gereden om een maaltijd bij kerkleden te gebruiken. In een heel primitief huisje, waar geen elektriciteit is, hebben wij de voor ons klaargemaakte rijstmaaltijd gegeten. Hoe gastvrij zijn deze mensen, ondanks hun nederig onderkomen en armoede. Daarna weer terug gegaan naar het hotel om de zondag verder als de rustdag door te brengen. Heerlijk buiten in de tuin gezeten met een boek. En dan te denken aan de frisse temperaturen in Nederland! ’s Avonds naar een vriend van ds Sounthi geweest, die predikant was van een Anglicaanse kerk. Deze prachtige kerk ook nog mogen bezichtigen.

De volgende morgen al weer vroeg uit de veren, omdat we nog een heel programma voor deze dag voor de boeg hadden. Al genietend van de schitterende uitzichten en vergezichten van de prachtige natuur en theeplantages, zijn we op zoek geweest naar een theefabriek om deze te bezichtigen. Theefabrieken waren er wel maar die beste Sri Lankanen wilden vast geen bleekneuzen als pottenkijkers bij zich hebben. Zo komen we bij een zeer exclusief ‘teacastle’ terecht gekomen. Hier hebben we een rondleiding gekregen en inzicht gekregen, wat er allemaal aan vooraf gaat, voordat wij onze thee in het theekopje gieten! Ja mensen denk er maar eens bij na als jullie op alle gemak thee drinken dat er door onze verre naasten heel wat zware arbeid aan vooraf is gegaan! De theepluksters van heel dichtbij aan hun arbeid gezien! Nou, nou, wat hebben wij dan nog wel eens te klagen?! Maar de tijd begon die morgen alweer te dringen, dus moesten we weer voortmaken. En dan, op weg naar Galle, wat keken we er naar uit om deze Hollandse stad te bezichtigen! Ondertussen gaan we nog even bij een vriend van Sounthi aan (ja die man heeft een wereld aan vrienden zo het lijkt) die ook dominee is. Bijzonder om deze man te ontmoeten, vooral na het verhaal dat we van Ton en Anne over hem hoorden. Deze man moest tijdens de oorlog vluchten. Is toen tijdens een schietpartij in zijn zij geschoten. Dit heeft hij mogen overleven en is hierna predikant geworden. Tijdens deze vlucht zag hij een man voor zich rennen met een dochter. De dochter werdt neergeschoten en de man moest doorrennen, zonder zich om zijn dochter te kunnen bekommeren! Wat een onvoorstelbaar leed. Op een nacht is hij nog een keer gevlucht, met zo'n 30 kinderen onder zijn hoede. Ze moesten door hoogstaand water, waarna 12 kinderen werden vermist. 11 Zijn levend en wel terug gevonden mogen worden, maar een doof/stom meisje is nooit weer gevonden. Ze hebben 48 uur in gehurkte houding moeten zitten, omdat ze als menselijk schild werden gebruikt tussen de Tamis en het leger. Wij waren al onder de indruk toen we het verhaal hoorden, maar bijzonder om deze man dan ook nog te ontmoeten!

Onze reis naar Galle zou naar verwachting zo’n 3 á 4 uur gaan duren. Nou, dat is geen probleem, vol goede moed zetten we ons neer in het busje om vol verwachting naar Galle te gaan. Helaas na al een aantal uren over de zeer smalle, kronkelige en hobbelige bergwegjes te hebben gereden, hadden we nog niet het idee dat we onze eindbestemming naderden. Tot we tot onze grote schrik en verbazing een bord langs de kant zien staan met de vermelding dat het nog…ja, schrik niet…120 km rijden is naar Galle!! Verschrikkelijk, je moet denken dat we echt niet hard reden door die bergweggetjes! Dan opperen we maar het idee om Galle maar te vergeten en rechtstreeks naar Colombo te gaan. Komt het volgend probleem opdagen, dat we dan 1.5 uur over dit pad terug moeten rijden en dan pas een weg naar Colombo kunnen pakken. We hebben weer te westers gedacht om zo even van richting te kunnen veranderen door een andere weg te nemen. Hier blijkt dat we een weg naar Galle volgen, waar maar niet zo van is af te wijken. Ons tochtje van 3 á 4 uur duurt dan ook 8.5 uur!! Tegen kwart over 7 kwamen we in het pikkedonker in Galle aan. Heel teleurstellend, want wat we in het donker van de Nederlandse kerk, begraafplaatsen en fort zagen, leek ons heel boeiend! Maar tja, we moesten vlug weer verder, om Anne af  te zetten bij Herald en Nicolet en waar wij ons nog even konden verfrissen voordat we naar het vliegveld vertrokken. Om 10 uur stonden we bij de Nederlanders voor de deur, om daar om half 11 weer opgepikt te worden. Het was een waar genot om na zo’n dag, je te kunnen verfrissen en nog snel even een paar bruine boterhammen met hagelslag naar binnen te kunnen werken. Al was de tijd erg kort, we hebben deze korte ontmoeting erg gewaardeerd. Hier kwam het moment dat we afscheid moesten nemen van Anne. Gezien dat de helft van onze bagage niet de onze is zullen we haar DV in Nederland weer snel ontmoeten! Gelukkig is Woerden geen 8,5 uur bij ons vandaan, he Anne? Maar we moesten weer voort maken, om op tijd op het vliegveld te zijn. Bij het vliegveld aangekomen, volgde het tweede afscheid van Sounthi en Ton. Na een laatste armzwaai scheiden ook hier onze wegen en vervolgen we onze weg richting de gate van Sri Lankan Airlines.

Gelukkig mochten we na een lange vlucht weer behouden in Nederland aankomen. Wat hebben we weer een goede en leerzame tijd mogen hebben bij onze verre medemensen in Sri Lanka! Maar niet alleen met onze verre medemensen was het leerzaam en gezellig ook met onze ‘soort- en lotgenoten’ was het een onvergetelijke tijd! Ton en Anne, we mogen terugzien op een hele gezellige en leerzame tijd. Heel wat onderwerpen zijn besproken geweest! Wat was er een open en ontspannen sfeer onder elkaar. We hebben dat als bijzonder ervaren.

Anne, nog een hele goede reis terug a.s. dinsdag en een behouden aankomst in Nederland. We hopen je binnenkort weer te ontmoeten;-) We hopen dat je spoedig geacclimatiseerd bent en dat je weer kunt wennen aan de Nederlandse gewoonten!

Ton, veel succes in je werk daar en een goede tijd met de kinderen. Je zult onderhand al wel een ander versje geleerd hebben?! Lastig hè dat Tamil? Projecteer je ‘na maaltijdse’ streken en humor nu maar op hen nu wij niet meer je doelwit kunnen zijn! Kom gerust eens een patat speciaal, koffie met tompouce of bruin brood met leverpastei ophalen mits je ‘je weet wel’ laat!

Beste mensen, dit was helaas weer het laatste verslag van ons verblijf in Sri Lanka. We hebben geprobeerd om zo duidelijk mogelijk weer te geven hoe we bepaalde dingen beleefden. Toch is vaak niet weer te geven hoe je dingen voelt en ziet. Je moet het meemaken!

Hartelijke groeten: Hilda en Annie

Gelukkig, we kunnen nog lachen....

BP, Shell, Total, zeg maar welk benzinestation je wilt!

De Botanische tuin. We hebben daar wat beleefd....

Onderweg werden we ons weer bewust hoe prachtig de natuur van Sri Lanka is en dat het ook heel wisselend is. Bergen, rijstvelden, theeplantages, koud, warm, rijk en arm.

Een theeplukster. Geroutineerd is ze bezig. Het is ook bijzonder om te horen hoe ze bepaalde theesmaken/sterktes maken....

Enorme theeplantages gingen aan onze ogen voorbij.

Galle....... bij nacht:-(

What to do……

Al die wintersportverhalen, we kunnen het ons niet voorstellen! We maken hier al de heerlijke zwoele zomeravonden mee. Tot laat in de avond buiten zitten onder de verkoeling van de fan. Maar ook het zweten overdag als we aan het werk zijn. Maar die zweetdruppeltjes worden ook nog wel eens op een mooie manier beloond. Vandaag vooral door onze Wienodini. Och, wacht even. Daar staat onze ‘google’ (=Kokulray) aan het raam te bonzen. Dit ventje heeft altijd weer wat bijzonders. Wat zal hij nu weer hebben? Daar klinkt al zijn gesjirp van een vogel om onze aandacht te lokken. Hij is zo’n echte spring in ’t veld en zo vlug als water. ’t Valt mee, het gaat hem er nu alleen maar om of hij ook de stuiterbal mag hebben. Dat is echt leuk van de jongens. Ze geven alle spullen getrouw elke avond weer terug, omdat ze anders bang zijn dat het door anderen kapot gemaakt wordt. Maar laten we weer verder gaan over Wienodini. Zij was vandaag zo uitstekend in vorm. In het eerste jaar was het zo moeilijk om contact met haar te krijgen, vandaag was het tegenovergestelde. Probeerde voorzichtig om met een bal met haar te spelen. Gooit ze die toch met kracht terug en lachte vrolijk daarbij. Als ik in de handen klapte, klapte zij ook! Zeer bijzonder, maar ook zeer mooi om dit zo te zien. Na enige tijd, dacht ik dat het nu wel genoeg was. Maar wat gebeurd. Onze Wienodini stapt abrupt van haar stoel en loopt me achter na! Zij had deze keer langere spanningsboog dan mijzelf. Dus nog maar weer even verder gespeeld. Moment later stapt ze weer van haar stoel om onder het bed te kruipen, om daar de bal vandaan te vissen. Wat was het mooi, om dit in één van onze laatste dagen hier nog te mogen ervaren. Vooral omdat je zo duidelijk verschil ziet, vergeleken met ons eerste jaar hier.

Het kost ons wel de nodige zweetdruppels om de kinderen van de ‘midden’-groep knippen te leren. Op alle mogelijke manieren hangt het schaartje aan de vingers en vooral Thusin heeft totaal geen benul wat er mee te doen. Een verfkwast hanteren gaat ze makkelijker af, niet alleen zij weten hoe het moet, Anne weet het ook!Later zien we dan ook de kunstwerken van Herman Brood en Karel Appel in de zon liggen te drogen! Ja met die verf kun je heel wat doen. Op ‘t laatst zijn de handafdrukken keurig geregistreerd. En dan….vliegt Anne naar buiten en geeft vol enthousiasme Djebanath een hand. Ah, jakkes een verfhand. Hij trekt een gezicht en sprint naar de kraan en Anne sprint naar….de pastor. Helaas heeft die het net op tijd door. Hij trekt vliegensvlug zijn hand weg ‘no’, ’no’, ‘no’!

Terwijl wij buiten zijn roept Tharshini en brengt ons bij Keethanan. Keethanan is een jongen met een meervoudige complexe handicap. Hij slaapt en maakte licht schokkende bewegingen en voelt erg warm aan. Hoe we ook roepen hij reageert niet, hij snurkt zacht en maakt heel even smak-geluiden. We weten dat hij bekend is met epilepsie. Later doet hij zijn ogen open maar deze zakken zo weer dicht. Hij was erg suf. Hij is naar huis gegaan om met zijn familie naar het ziekenhuis te gaan. De diagnose weten we nog niet.

Moet je eens horen…..worden we gister uitgenodigd om bij Sounthi te eten. Vooruit dan maar….. komen we daar…. staat gewoon ons eigen brood, pasta en niet te vergeten ‘de van den Heuvel hagelslag’ op tafel. Ze hebben gewoon onze koelkast geplunderd. Makkelijk om zo iemand uit te nodigen. We vinden het maf maar goed……

Gisteravond was ons brood voor vandaag al op, vandaar dat we vanmorgen om kwart over 7 alweer op de fiets zitten. Daar rijden we dan door de Sri Lankaanse buurten om ons brood te halen. Het gaat ons aan het hart, dat het één van de laatste keren zal zijn. Fietspompje van Miel monteur kwam er eerst nog weer aan te pas, maar of die nou zoveel helpt? Wij merkten het in ieder geval niet. Op de vroege ochtend hadden we al wel weer belangstelling genoeg van zowel het vrouwelijk als het mannelijk geslacht. Hey, where are you from? Where are you going? etc, etc…

Weet je wat we net voor het eerst van ons leven gegeten hebben? Een garnaal. Grrbrrr..We waren net even binnen bij Boys-Home en daar zaten nog wat jongens te eten. En ja, dan weet je het wel hè. Krijgen we zo’n ding in de mond gestopt, want weigeren wil je ook niet tegen die verleidelijke boys die ons hart hebben gestolen. Wat maaltijden betreft, eten we onze buik hier niet echt vol, maar wat versnaperingen tussendoortjes betreft, raken wij overvol. Deze laatste dagen leggen we verschillende visites af en overal wordt je vol gestopt met cake, biscuits, snacks, etc. Om te weigeren is onbeleefd, dus we eten maar stil door. Toen we weer ‘naar huis’ gingen, zagen we daar een man aan de kant van de weg liggen; hij was dronken. Gister, op weg naar Thayalini, werden we ook al gevolgd door een man die dronken was. Hij riep de hele tijd. Thayalini vertelde dat hij bijna elke dag wel dronken is. Hij heeft zijn drie dochters tijdens de Tsunami verloren. Wat een onpeilbaar leed.

Vanmiddag om kwart over vijf nog even snel voor prayertime naar het strand gegaan. Twee Engelse teachers Jennita en Margaret wilden ook graag mee. Snel hebben ze het even aan de pastor gevraagd en ja hoor, het was oké. Heerlijk om nog even een laatste blik op de oceaan te werpen. Of we nu willen of niet maar…. het afscheid nadert.

We hopen vrijdag vanaf het project te vertrekken. We gaan dan een paar plaatsen van het eiland bezichtigen; Nuwara Eliya en Galle. Galle werd in 1640 veroverd door een Nederlandse troepenmacht. De stadsmuren van het Nederlandse fort etc. etc. zijn nog steeds te zien. Voor ons natuurlijk wel erg mooi om dat met eigen ogen te aanschouwen!

We hopen ook daar de zondag door te brengen; de pastor reist met ons mee ;-). Maandag hopen we richting Colombo te gaan. Daar worden we gedropped en hopen we ’s nachts weer richting jullie te komen. Volgens papier hopen we om 14:00 uur weer op Schiphol te landen.

Waarschijnlijk zal dit de laatste mail zijn voor ons vertrek van vrijdag. Na vrijdag hebben we dus ook geen internet meer. Uiteraard houden we jullie na die tijd op de hoogte van onze belevenissen van de laatste dagen.

Met een hartelijke groet van: Annie en Hilda

Op de 'gazelle' door Periyaneelavanai.

Onze Wienodini! Het was prachtig om haar ontwikkeling te zien.

Yoehoe...... we gaan naar huis!

Ha Hilda, wil je nog een garnaaltje van Nanush?

Oh, nog even van de bruisende oceaan genieten!

Beleef het met ons mee……!

Hadden we het in ons laatste bericht het over bepaalde dieren. We kunnen er nu wel weer mee beginnen. Nu dan niet over de rupsen, hagedissen, kakkerlakken, maar nu maar eens weer over: een slang! Ja hoor, we hadden er weer eens één voor de voeten liggen. Gelukkig was hij al dood, maar ze vinden het hier dan toch altijd nog de moeite waard om er ons even speciaal voor te roepen. Als hij dood is, kunnen we dat ook wel waarderen, maar we moeten er niet aan denken om zo’n kronkelding levendig tegen te komen. Al was deze niet giftig, we houden ze toch liever op afstand. Tja,ze komen ons niet alleen roepen als er weer een slang is, maar op een morgen, als we bij de gehandicapten aan het werk zijn, worden we ook geroepen voor iets wat we nog niet eerder hier gezien hadden. En wat…. we moesten mee komen naar de waterput. En als we in de diepte van de waterput kijken, zien we daar toch wat spartelen…! Zowel padden als mensen! Eén wit gezicht (voor zover dat nog wit was) en wel vier bruine gezichten. We stonden dan ook zeer verbaasd en verrast te kijken. Wat blijkt…de waterput moest schoongemaakt worden. Er wordt een heel ‘drainage-gebied’ in de tuin aangelegd en dan is het afdalen en boenen op vele meters diepte in de put. Vol aandacht stonden we in de diepte te turen om zelfs de ‘pastor’ en ook Ton zijn capriolen te aanschouwen, maar daar komt wat op ons afgeslingerd vanuit de waterige diepte. Was het eerst nog alleen maar water, maar even later vliegen ons de padden om de oren!  We hebben hier wel wat met al dat gedierte.

We hebben heel wat kilo’s in onze koffers versleept, maar het komt hier allemaal wel goed van pas. Wat hebben de kinderen (en wij erbij) genoten van het verven van hun schilderijtjes. Sommige jongens waren zo ‘pietje precies’ bezig, alsof ze Rembrandt zelf waren. De volgende dag vragen de jongens bezorgd of we nog een schilderijtje hebben, want deze morgen is er een jongetje terug gekomen op het project. En natuurlijk moest hij ook een schilderijtje verven. Leuk om te zien, dat ze gelijk hieraan denken. Deze jongen heeft al eerder in Boys-Home gewoond, maar is tot twee keer toe weggelopen. Nu stond hij vanmorgen weer op de stoep. Hij speelt liever in de ‘jungle of nowhere’ dan dat hij in Boys Home woont en naar school moet. Maar de familie ziet toch wel in dat het voor zijn eigen toekomst beter is om hier te kunnen wonen. Want wat zal hij anders voor toekomst hebben?

Tot onze spijt komen we tot de conclusie dat we afgelopen vrijdag al voor de laatste keer naar het dorpje Nagupuram zijn geweest. Wat hebben we hier weer genoten van de kinderen.  Maar eerst was daar nog ons busritje vooraf. De bus was goed vol, half hangend bij de open deur hadden we genoeg frisse wind om de oren. Maar daarna moesten we onze weg lopend vervolgen. Door de zinderende hitte over de zanderige paadjes, vervolgden we onze weg naar het arme dorpje.  Touwtje springen, voetballen, etc. De kinderen kunnen er maar niet genoeg krijgen. En dat alles in de brandende zon. Terugweg grepen twee kleine meisjes onze handen stevig vast. al brabbelend in het Tamil zijn ze bijna de hele weg met ons meegewandeld. Toen we langs de kant van de weg bij een vrouwtje een scherpe versnapering kochten, bleven ze geduldig wachten en aten daarna smakelijk met ons mee!

We zijn alweer aan onze laatste week hier begonnen. Wat gaat de tijd hier toch razend snel. Het lijkt wel of hier maar drie kwartier in een uur zitten. Op de gekste tijden zitten we aan de maaltijd en ook het koffiedrinken ’s avonds is meestal niet voor 10 uur. We proberen structuur aan te brengen bij de gehandicapten, maar of we zelf hier wel zoveel structuur hebben?

Je wilt trouwens niet weten wat we allemaal in de koelkast bewaren. Het is zowaar een koelkast maar het lijkt bij toeren op een complete voorraadkast! Mieren zijn er hier in overvloed, een bepaald soort mier heeft zelfs de boekenkast met een paar boeken van onze pastor geruïneerd! Ligt daar de halve boekenkast vanmorgen op straat!

Zaterdag spraken we nog even met een paar mensen. En wat kwam er ter sprake? De val van ons kabinet in Nederland! Dit heeft hier zelfs al in de Tamil-krant gestaan!

Zaterdagmiddag hadden wat kinderen van school een sportdag. Natuurlijk waren wij ook van de partij. In de rij zijn we naar de school gewandeld en toen…kon het wachten beginnen. De sportdag zou om twee uur beginnen. Wij vertrokken al wat later van het project, maar niet te geloven, om kwart voor vier was er nog geen spel gespeeld! Er moest nog één of ander belangrijk figuur komen, waar het wachten op was. We vermaakten ons wel met de kinderen, maar op de duur begon ons het ons al geducht te vervelen en gelukkig de ‘warden’ van Boys Home ook. Goed excuus was dat we nog boodschappen in Kalmunai moesten doen en hij was ook gelijk bereid om met ons mee te gaan met de tjuktjuk.

We hebben besloten om vrijdag al van het project te vertrekken. Samen met Sounthi, Ton en Anne hopen we verschillende plaatsen te bezoeken, als we richting Colombo rijden. Helaas betekent dit wel dat we een paar dagen eerder van project vertrekken als eerst de bedoeling was. Ons afscheid nadert dus al met zeer rasse schreden. Moeten er nog niet aan denken! Onze Thayalini hoopt 7 maart jarig te zijn. Het was aandoenlijk om te zien, hoe haar gezicht betrok toen ze hoorde dat we al eerder vertrokken. Zij had zich al helemaal voorgesteld om gezellig een lunch voor ons klaar te maken. Maar helaas kunnen we die niet meer bij haar nuttigen. We moesten beloven dat we bij gezondheid volgend jaar op haar verjaardag hier weer zullen zijn, om dan haar lunch te kunnen nuttigen!

Avon(d/t)uurlijke groeten: Truus en Miep

Op weg naar Naguparam.

Kijk even goed naar de tanden van deze dame! Zulk soort 'winkels' zie je wel meer langs de kant van de weg. Wat ze verkoopt smaakt prima!

Onze fauna; libelle, hagedis (alias lizard, gekko, glibberding) en ander soortig reptiel

De slang.

Annie en Anne turend in de waterput en daar zien ze....

Ja, zo gaat het hier ….

Dat was ons het dagje wel vandaag. De kok van het gehandicaptenproject en de kindergarden was afwezig! Ach, je zou zeggen; wat maakt dat nou uit voor jullie. Nou dat hebben we geweten. De groepsleiding moest nu voor het eten en drinken zorgen. En helaas, daar waren ze bijna de hele morgen mee bezig. Wij zouden als groepsbegeleidsters toch wel wat in onze mars moeten hebben zou je denken;-) Nu, als je ons bezig had gezien….het is heus wel een leuke morgen geworden hoor, met hier een bouwhoek en daar een knutselhoek. Echt leerzaam was het niet. Tegen 11.00 uur hebben we ze dan ook al maar de vrijheid gegeven om ze buiten te laten spelen. En daar waren ze wel voor te porren! Onze Djebenah probeert weer met de vreemdste capriolen de bal te vangen, en onze Deluksi weet met haar ‘aanwijsvingertje’ wel weer goed te commanderen! Wat is dat toch genieten met ze.

De reden dat de kok niet aanwezig was, is minder mooi. We hoorden dat haar zuster gestorven was. Deze had huwelijksproblemen en heeft zelfmoord gepleegd, door benzine over zich heen te gieten en dit in brand te steken. Hoe vreselijk toch. We hebben deze trieste situatie al eerder gehoord van iemand.

Nu we weer in drie groepen verdeeld zitten merken we gelukkig ook meer actie bij de groepsleiding. Mooi om te zien hoe creatief ze ook bezig gaan met de kinderen. Als we een activiteit aandragen word die ook nu wel omgezet in soortgelijke activiteiten. We gaan stilletjes door met kleine veranderingen in te voeren en tot op heden lukt het nog. Een goede samenwerking is ook wel belangrijk dus vragen we later altijd maar weer wat ze er nu van vonden. Onze vaste toilettijd is ook weer in leven geroepen, wel zo plezierig werken met droge kleding;-)

We zijn een middagje wezen shoppen met de groepsleidsters. Twee hoog in de tjuk-tjuk richting Kalmunai. Ze kunnen nu bijv. weer voorlezen en ook weer zien hoe laat het is.

We wilden op de ene groep de kinderen de kleuren aanleren. Puspalatha deed het op een mooie manier. Vier verschillende kleuren blokken lagen voor haar op de tafel en zij zei een kleur: swappoe (red, rood) en liet de kleur zien. De kinderen moesten dan vervolgens de kleuren pakken en opnoemen. Vier kinderen deden het best goed, maar ach die Saji. Volgens ons is die beste jongen kleurenblind. Hij pakte maar steeds wat en werd er zichtbaar verlegen onder. We hebben er met Puspalatha over gesproken dat hij vast kleurenblind is. Waarschijnlijk hebben ze er hier nog nooit van gehoord, want ze begreep het niet! Hoe we het ook uitlegden ze zei maar: ‘no eyes problems’ weer uitgelegd dat zijn ogen verder wel goed kunnen zijn, maar hij de kleuren niet juist ziet.

Wat hebben we een plezier in de ontwikkeling van Wienothini! Het meisje waar we het eerste jaar moeilijk contact mee konden krijgen heeft nu best vaak een glimlach op haar gezicht. Ook geeft ze je soms een aai over je armen zegt heel soms: Saji of bye.

Vanmiddag bracht ik de kinderen naar huis en liep even met Keethanan mee om te vragen of zijn haren weer geknipt kunnen worden. Kom ik weer buiten en dan duurt het maar voordat de tjuk-tjuk gedraaid is. Komt even later Vasjenthan al duwend met zijn karretje tevoorschijn. Inwendig lachend vraag ik wat er is. Startproblemen. Daar hebben we het weer……… denk ik. Hij trommelt twee jongens van de straat die moeten gaan duwen. Oh wacht es maar dat kan ik ook. Twee paar bruine en één paar witte benen zetten zich stram en daar gaan we! Al duwend en rennend achter de tjuktjuk aan! Als we met ons drieën het karretje weer aan de praat geduwd hebben, spring ik weer naar binnen en tuffen we verder. Ondertussen passeren we nog een chechpoint. Dat lijkt ook wel een soort machtsvertoon. Je kunt iedereen laten stoppen. Als ze je dan zien zitten dan worden allerlei vragen afgevuurd….. echt de gekste vragen stellen ze je.

Als Deluksi eruit moet blijft die altijd tegenspartelen. Ze hangt aan de stijlen van de tjuk-tjuk om er maar niet uit te gaan. Meetstal staat er een wat oudere man haar op te wachtten. Haar eigen vader heeft geen belangstelling voor haar. Als je toch ten diepste eens wist hoe het leven van sommige kinderen hier precies in elkaar steekt dan besef je welk een onderscheid er is tussen Sri Lanka en Nederland.

We zijn pas met Deluksi naar de kapper geweest. Thuis wordt de ‘tondeuse’ over haar hoofd heen gehaald met een vreselijk resultaat. Daar zat ze dan in kleermakerszit op de kappersstoel. De kapper had nog wel wat moeite met haar, want onze dame kreeg allemaal haartjes in haar mond. Steeds wilde ze dat wegvegen, maar dan verergerde ze het alleen maar. Lustig ging de kappersschaar door haar haar. Er waren nog meer klanten in de ‘winkel’. We denken dat we de barbier van vroeger gezien hebben. Zulke dingen blijven altijd weer mooi om mee te maken. Vaardig werden de gezichten ingezeept met een grote kwast en dan het mes er maar over.

Voorgaande jaren gingen we altijd spelen bij de speeltoestellen van het Boys-home. Dit kan niet meer omdat de kindergarden daar nu speelt. Omdat we weten hoe ontspannen een schommel kan zijn hebben we gevraagd om nieuwe schommels. Dat kon geregeld worden. Mooi, dat we dit van de giften kunnen realiseren. En hoe……. wij op het internet kijken naar zo’n nestschommel en gezegd dat we die graag wilden hebben met een gewone schommel. Verbazend maar het kan nog geregeld worden ook! Wel makkelijk als ze zo vanaf een voorbeeld werken; knappe mensen hier. Hoe het daadwerkelijk eruit komt te zien is nog een grote vraag maar over negen dagen zou het al klaar kunnen zijn! We zien Keethanan al zo liggen in die heerlijke schommel. We hopen echt dat de schommel er staat voordat we vertrekken, zodat we nog enkele foto’s kunnen maken.

Schreven we in het laatste bericht erover welke ervaring het is om met je blote voet op een kakkerlak te staan, het ongedierte weet ons de laatste tijd wel te vinden. We zijn al tot de conclusie gekomen, dat we al wennen aan de hagedissen op de kamer. Leuk is nog niet, maar ach, ze zullen ons wel niets doen. Ze eten de muggen op. Maar nu! Tot onze grote verbazing zagen we deze keer zo’n glibberige hagedis door de openstaande deur van onze kledingkast verdwijnen! Griezel, wat nu…komt hij even met het kopje en voorpootjes om het hoekje naar buiten, maar helaas….hij neemt weer het besluit om de kast weer in te duiken. Eindelijk komt hij toch weer verder naar buiten en slaan we de deur hartgrondig dicht met het vaste besluit, deze nóóit meer open te laten staan.

Vanmiddag bij het naaiproject geweest. Makkelijk al die naaimachines in de buurt als je even wat wilt vernaaien aan een rok.… ja soms….! Een kleine ruimte staat hudje, mudje vol met machines en ook nog vele kakelende dames nemen er plaats. Helaas haalden ze me al gauw achter de machine weg. Het is ook bar onhandig, als je eerst de machine met de hand aan moet zwengelen en dan al trappend aan het naaien kunt gaan.

Vanmiddag moesten we nog brood halen. Omdat Sounthi er niet was dachten we dat even samen op de fiets te kunnen doen. Nadat we de fietssleutel geregeld hadden gingen we naar uncle. Deze zou eerst de banden nog even oppompen. Lachen hoe dat gaat. Wij zouden de fietspomp al lang op de schroothoop van Miel Monteur gegooid hebben! Maar goed volgens uncle zat er nu voldoende lucht in de banden. Stil es…… wat horen we daar? Oh nee, de motor met daarop Sounthi komt aangereden. Later toch maar aan hem gevraagd of we samen geen brood konden halen. Het duurde niet lang of daar gaan we over de Sri Lankaanse wegen. Een lang gekoesterde wens is in vervulling! Was is dat maf als je daar fietst tussen het toeterende verkeer en hier en daar stekt een koe over. Wat een schik kun je dan met elkaar hebben als je naar bakker Bert gaat! Er zit wel een behoorlijk slag in het wiel en de trapper doet weliswaar wat raar maar dat geeft allemaal niets. Ook het karwei van uncle heeft weinig geholpen en we fietsen met een zachte band rustig verder. Bakker Bert had veel helpers vandaag. Bezorgde uncle had ons vooraf verteld hoe veel een brood kost dus Bert kan al die helpers niet naar behoren uit betalen. Het was een ware belevenis om ons zo, in alle vrijheid, over het eiland te zien fietsen! We verzuchten elke keer maar weer; deze ervaringen zijn niet in woorden uit te drukken!

Werkse daar!  een warme groet van: Thanraj, Nanoes, Google (Kokulraj) en HA

Onze 'strijkplank' is een bed.

Uncle brengt de fiets in gereedheid.

Annie gearriveerd bij 'bakker Bert'.

Uncle te midden van onze boys.

Je kunt hier veel beleven…..

Daar lopen we dan…… door de warme straten van Naguparam. De zon straalt onophoudelijk op ons neer. Schaduw van de zo mooie palmbomen hebben we niet. Links van ons is een meer en hier en daar zien we een visser zijn net uitwerpen. Overal ligt afval langs de kant van de weg. Rechts zien we de plaggen met daarachter de ‘huizen’ van de inwoners. Naguparam is een arm dorp en de stichting is ook in dit dorp werkzaam. Weet je hoe we hier gekomen zijn en waar we naartoe gaan?

Een kwartier geleden stonden we tegenover het project langs de kant van de weg te wachten op de bus. Nee, een bushalte kennen ze hier niet. Je gaat gewoon langs de kant van de weg staan en als de bus eraan komt steek je je hand op en dan stopt de bus met grote vaart bij je. Een paar meter verder op stopt ie weer en later nog es. Dit herhaalt zich nogal eens. Het is instappen en wegwezen. Je betaalt gewoon contant aan een man die achterin staat.

Het is gewoon een ervaring die je mee moet maken om te ervaren hoe het is om in Sri Lanka met openbaar vervoer te reizen. Deze vrijheid hebben we voorgaande jaren niet gehad en we denken dat we het ook niet lang zullen hebben. Sounthi vind het maar niets dat we alleen op stap zijn. Hij is er toch wel beducht voor als die vrijwilligers iets zouden overkomen. Nu hij er deze keer niet was hebben we toch de bus gepakt om te ervaren hoe het was. Nee stil maar, we zullen de volgende keer weer netjes naar onze ‘pastor’ luisteren, maar mooi was het wel en genoten hebben we ook! Maar goed, na een kwartier moesten we de bus uit om onze weg naar Naguparam te vervolgen en daar gaan we dan te voet verder.

Onderweg zien we ook vele kinderen die ons maar achterna lopen en maar blijven zwaaien. Ze zullen het vast toch wel bijzonder vinden dat we daar als blanke lopen.

Hier eens rechts en dan weer links en uiteindelijk zijn we dan bij de schoollokalen van de kinderen. Vijf ‘gebouwen’ staan daar met zo’n 350 kinderen. Reken maar es uit hoeveel kinderen er in een zo’n gebouw van 6 bij 4 meter zitten. We gingen daar naar toe om met de kinderen te spelen. Als het dan 4:00 uur geweest is komt er een zwerm kinderen op ons af. Lachen is dat. Ik weet niet hoeveel handen we wel niet gegeven hebben. Maar goed, uiteindelijk konden we gaan spelen met hen. Hier vliegt een bal, daar beweegt een springtouw, daar zitten weer wat kinderen in een kring. Van alles is er te doen. Het is een gebrabbel van Tamil en Engels tegen elkaar. Nee, dat werkt niet echt. Met handen en voeten praten we maar verder. Hé wat zit daar gebogen bij een fiets. Het zijn een paar jongens. Ik ga er maar es op af en even later zit ik ook met de knieën in het zand. Wat blijkt? De ketting is eraf en zit dubbel. Een stokje erbij maar nee…. dat brak af. Het is een gepruts met kleine vingers en ja, daar word toch een stevig stokje gevonden. Pff, wat is dat warm in de zon. Uiteindelijk is toch de ‘knoop’ eruit en proberen we de tanden van de ketting er goed op te leggen. Hebbes, de fiets kan weer rijden. We klappen onze zwarte (ja mijn vingers zijn ook zwart) tegen elkaar en we gaan weer verder! Dan is het ook tijd om weer naar huis te gaan. Onderweg is Ton nog 50 rupees armer geworden. Dat had waarschijnlijk ook wel met wat minder gekund maar de vrouw waar we Sri Lankaans voedsel kochten begrepen we niet. Vooruit ze kan het nog wel gebruiken.

Hilariteit in de bus op de terugweg!! Gaat die Ton naast een moslimmeisje zitten! Ze trok me een gezicht vanonder die hoofddoek! We proesten het uit waardoor hij zo de spurt er in had om naast een man te gaan zitten.

Sommigen hebben hier last van mazelen. Hilda, Anne en Ton hebben kleine bultjes op de armen en benen en daardoor veel last van jeuk. Waarschijnlijk is dat een gevolg van de rupsen die hier in de boom zitten. Volgens de jongens hier kan het nog wel een maand duren!

Je moet hier nogal eens kijken waar je loopt. Het is bepaald geen fijn gevoel als je op een rups of ander soortig insect stapt. Het is nog een bijzonderder gevoel als je op de harde schild van een kakkerlak stapt. Hilda gaf me dan ook een kreet. De kakkerlak hebben we niet gehoord; die ging er als een haas vandoor.

Hilda! Annie! er stroomt water onder jullie deur vandaan! We zitten rustig bij de meiden een spelletje Bingo te doen als deze kreet tot ons komt. We springen overeind ondertussen denkend of ik dan vanmiddag de kraan niet dicht had gedaan nadat ik gekeken had of wij, net als de buren, ook geen water hadden! Rennend komen we de hoek van de kerk om en dan…… vliegen ons de waterballonnen om de oren. Het is een waar bombardement wat daar volgt. Ja wacht maar jongens we zullen jullie krijgen! Even later vliegt het water van de een naar de ander. Bij de een komt het uit een emmer, bij de ander uit een plasticzak. Weer een ander heeft een pan bij de kok uit de keuken vandaan. Het kan niet anders of later druipt het water overal uit! Lachen dat is het als je zulke acties hebt.

Wij zullen hier rustig aan doen, doen jullie dat ook? ;-)

Hartelijke groeten vanuit Sri Lanka Hilda en Annie

Achter de klaslokalen.

Ook de gekregen bal vindt hier zijn weg!

Onze fietsenmakers!

Ff dorstlessen door een duik in de emmer.

Een heerlijke verkoeling.

Presanth zegt hier in Tamil de cijfers op. Onze Kokulraj zit in kleermakerszit op tafel driftig aan de slinger te draaien.

De verfactiviteit was erg gewild bij de gehandicapten

Wat was het genieten in de oceaan

Straatbeeld in Sri Lanka

Urushkumar druk met tanden poetsen en Presanth in zijn nachtrokje